Blog 'De liefde voor kinderen'

10-06-2026

Vanmorgen om 7.30 zet ik mijn telefoon aan en zie een melding dat de invaljuf zich ziek heeft gemeld. Er is geen andere invaller gevonden en daarom het verzoek om kinderen zo veel mogelijk thuis te houden. Ik had vandaag verschillende dingen op de planning staan, maar geen klantafspraken. Dus ach, het lukt wel om hem thuis te houden.

Zoonlief hobbelt wat rond en wil aandacht die ik eigenlijk niet goed kan geven. Focussen op wat ik gepland had ging ook niet bepaald geweldig. Thuiswerken met een kind om je heen.. Herkenbaar?

Om 12.15 had ik een kwartiertje de tijd voordat ik weer aan het volgende moest beginnen. Gauw naar buiten om echt even van mijn zoon te genieten, met wat frisse lucht, voordat ik weer verder moet. Goed plan!

Ik loop naar de tuin en zie een hele donkere lucht, maar bij ons schijnt toch de zon. Ik zeg tegen hem, "oei, daar komt slecht weer aan". "Nee" zegt hij. "Het was eerst daar", en wijst achter de houten schuur, “en het is zo gedaan, het komt hier dus niet.” Hij wijst aan dat het voorbij is getrokken. Ik twijfel hieraan, maar hoop dat het nog lang genoeg droog blijft om van dit kwartiertje te genieten. 

Ik ga op de schommel liggen. Het is zo’n schommelnest, niet rond maar langwerpig, ken je ze? Ik schommel een beetje en hij komt op de rand staan. Zoonlief houdt de schommel in beweging. Ik kijk liggend naar hem met de stralend blauwe lucht achter hem, in contrast met de lucht achter mij. Ook het frisse blad van de eikenbomen zie ik op de achtergrond. Hij kletst lekker en straalt geluk uit. Ik klets wat terug. Hij heeft gelijk, het blijft droog.

Ik geniet zo intens van dit moment, het voelt als hemel op aarde. Het raakt me diep. Ik denk, hier doe ik het allemaal voor. Dit beeldschone kind zo puur in zijn t-shirtje dat eigenlijk te klein is geworden. Ooit veel te groot gekocht omdat hij destijds gek was op graafmachines en hier wel een hele mooie op stond.

Dit prachtige kind heeft moeite met lezen, en echt niet een beetje. Dit vraagt zoveel van hem dat zijn concentratie op school ook een groot ding is. Zijn eigen weg is niet de weg van het kind dat gemakkelijk de schoolperiode doorkomt.

Gisteren viel zijn meester van vorig jaar in omdat de juf cursus had. Ik kom de meester toevallig tegen en deze zegt, “wat is hij gegroeid zeg, zo mooi om te zien". Het doet goed om dit te horen, mooie stappen. Al is het lezen nog een groot probleem, dat is hieraan ondergeschikt. Trots op hoe hij zich ontwikkelt.

Ik denk liggend op de schommel: ja dát is waar ik het voor doe, voor de toekomst van kinderen zoals mijn zoon. Ik help de kinderen waarbij de schoolperiode niet vanzelf gaat en ook hun ouders. Ik heb de eer om bij te dragen aan mensen die in hun kracht staan, nu en in de toekomst. Niet alleen de kinderen maar ook hun ouders, want kunnen de ouders de zorg voor deze prachtige kinderen zo goed mogelijk dragen. Dat is onbetaalbaar.